Katedra pelplińska.
W dawnych wiekach Pelplin był niewielką osadą usługową dla klasztoru, który w XIII wieku przenieśli tu cystersi z pierwszej pomorskiej siedziby w Pogódkach. Od czasów zawarcia pokoju Toruńskiego w XV wieku, który ograniczył wpływ krzyżaków na Pomorzu, opactwem pelplińskim opiekowali się również polscy królowie. Trzech z nich gościło w murach klasztoru (Kazimierz Jagiellończyk, Zygmunt III Waza i Jan III Sobieski). Bracia zakonni działalność Reginą w zakonie prowadzili do 1823 roku, kiedy to władze zaborcze skasowały klasztor. Bogactwo cystersów i ich zamiłowanie w sztuce sprawiły, że ich świątynie i ocalałe w nich wyposażenie są zabytkami najwyższej klasy. Pelplin również z tego słynie. Posiada misternie wykonane sklepienia: gotyckie (gwieździste) w trzech nawach, oraz późnogotyckie z połowy XVI wieku w południowym (sieciowe) i w północnym (kryształowe) ramieniu transeptu. Przebogaty wystrój wnętrza to w przeważającej części spuścizna baroku. Pierwsze dzieła powstały z inicjatywy opada Leonarda Rembowskiego, w tym najpiękniejsze ołtarze: główny i mariacki. Zdobią go obrazy Hermana Hana: Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, Trójca Święta, św. Bernard, św. Benedykt. Dodatkowo jest jeszcze najbardziej interesujący z 1618 roku o tytule "Pokłon pasterzy".